مادر واقعی

چند روزیست که سوالی ذهنم را مشغول کرده: آیا مادر بودن کار سختی است؟ اگر جواب مثبت است چه چیز باعث آن می شود؟ نه ماه بارداری؟ مراقبت های دوران نوزادی؟ مراقبت های کودکی؟ نوجوانی؟ نه... فکر نمی کنم اگر دشواری وجود داشته باشد به این دلایل ظاهری برگردد. یک اتفاق درونیست. احساس می کنم یک مادر برای تکمیل مادریش غیر از کارهای روتینی که همه انجام می دهند(سیر کردن شکم، تمیز کردن، خواباندن، آموزش دادن و...) کارهای دیگری هم باید انجام دهد تا واقعا بتوان به او "مادر" گفت. کارهایی که شاید به راحتی نتوان از آنها صحبت کرد اما همه ی ما می دانیم که هستند. شاید بتوان فداکاری، از خود گذشتگی، مهرورزی و نثار بی قید و شرط عشق را جزئی از آنها دانست. اما فکر نمی کنم هیچ واژه ای بهتر از "مادری کردن" بتواند منظورم را برساند. اگر اینگونه باشد از بین همه ی به اصطلاح مادرهایی که دورو برمان می بینیم چندتایشان واقعا مادر هستند؟ و یا درست تر بخواهم بگویم کدامشان واقعا مادری می کنند؟

دیروز چند دقیقه ی در چشمان دخترم خیره شده بودم و به این فکر می کردم که آیا من واقعا مادر هستم؟